பாகீரதி - பாகம் 5 : விமோச்சனம் ( The Redemption)

 

சிவபெருமான். இந்து புராணங்கள், சிவபெருமானை ஆதி அந்தம் இல்லாத பரம்பொருள் என்றும், பிரம்மனின் கோபப்பிழம்பில் இருந்து தோன்றிய ருத்திரரின் ஸ்வரூபம் எனவும் கூறுகிறது. சிவ என்றால் மங்களம் என்று பொருள். தன்னை வணங்கும் ஜீவன்களுக்கு மங்களங்களை அளிப்பவர். கர்மங்களை அழித்து ஜீவன்களுக்கு முக்திக்கான பாதையில் கொண்டு சேர்க்கும் அதிகாரத்திற்கு உரியவர். இம்மையிலும், மறுமையிலும் வேண்டியவர், வேண்டிய வண்ணமே இன்பங்களை பொழியும் அருட்கடல். தேவர், அசுரர் என்று எவ்வித பாகுபாடும் இன்றி வரங்களை வாரி வழங்கும் கருணாமூர்த்தி. சிறு அன்பிலேயே திருப்தி அடைந்து விடுபவர். அதனால் தான், சிவபெருமானை 'போல்நாத்' என்று  அன்போடு  அழைக்கின்றோம்.

 வேத புராணங்களின் படி , பஞ்சபூதங்களும், காலமும் அவரின் கட்டுப்பாட்டில் தான் இருக்கின்றன. எனவே, பஞ்சபூதங்களில் ஒன்றான நீரும், அதை கட்டுப்படுத்தும் வல்லமையும் சிவபெருமானிடம் தான் உண்டு. ஆகாய கங்கை பூமிக்கு வருவதற்கான வரத்தை நல்கிய பிரம்ம தேவர், அவளை தாங்கும் சக்தி சாட்சத் ருத்ரனுக்கு மட்டுமே உண்டு எனவும் , அவரை நோக்கி தவம் செய்யுமாறும் உபாயத்தை கூறி மறைந்தார். அதன் பிறகு பகீரதன் மீண்டும் மஹாதேவரை நோக்கி தவம் செய்ய ஆரம்பித்தான். ஒரு வருட கால தவத்தின் முடிவில் கருணாமூர்த்தியான மஹாதேவர் பகீரதன் முன் தோன்றினார். ஆகாச கங்கையை தன் திருமுடியில் தாங்கி அருளுமாறு பிரார்த்திக்க, அவனின் தூய்மையான நோக்கத்தால் மகிழ்ந்த இறைவன், அவன் வேண்டியதை நிறைவேற்றித்தருமாறு அருளினார். ஆகாச கங்கையை பகீரதன் கீழே இறங்கி வருமாறு பிரார்த்திக்கவே ஆகாச கங்கையும் இறைவனின் தலைமுடியில் இறங்கியருளினாள். சமுத்திரத்தின் நீண்ட பெரும்  அலை போல, நீண்டு விரிந்த தன் ஜடாமுடியை விரித்து, ஆகாச கங்கையை தாங்கினார். ஆகாச கங்கை பெருமானின் தலையின் மீது விழுந்ததும் தன் விரிந்த ஜடாமுடியினால் கங்கையை சுற்றி வளைத்து, தன் ஜடாமுடிக்குள் பிடித்துக்கொண்டார். கங்கையை தலைமேல் தாங்கியதால் , சிவபெருமான் கங்காதரன் என்கிற திருநாமம் பெற்றார். 

 பகவானின் திருமுடியில் இருந்து 7 பிரிவுகளாக, ஆகாச கங்கை வெளியே வந்தாள். கிழக்கு நோக்கி ஹ்லாதினி(ப்ரம்ம புத்திரா), பாவனி, நளினி என்கிற மூன்று  நதிகளாகவும், மேற்கு நோக்கி வக்ஷு, ஸீதா, சிந்து என்கிற மூன்று நதிகளாகவும், ஏழாவது நதியாக தெற்கு நோக்கி, கங்கை என்ற பெயரோடும் பாய்ந்தாள். ஏழாவதாக பாய்ந்த கங்கை, பகீரதனை பின் தொடர்ந்தாள். பாதாளம் வரை சென்று பகீரதனின் முன்னோர்களின் பஸ்மத்தில் பாய்ந்து அவர்களின் சாபம் போக்கினாள். 6௦௦௦௦ பேரும் விண்ணுலகம் சென்றனர். பகீரதனை பின்தொடர்ந்த கங்கையே, பாகீரதி என்கிற திருநாமம் பெற்றாள். பகீரதனுடைய இந்த திடமும், தீர்க்கமும், நம்பிக்கையும், விடாமுயற்சியும் கொண்டு செய்த, இந்த தவம் தான் பகீரத பிரயத்தனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. விடாமுயற்சியுடன்  செய்யப்படும் செயல்களுக்கு, பகீரத பிரயத்தனம் என்று உவமை கூறுவது வழக்கம்.  

 கங்கை முதன்முதலில் பூமியை தொட்ட இடம் கங்கோத்ரி என்கிற புனிதஸ்தலமாக விளங்குகிறது. இங்கு தொடங்கும் தன் நீண்ட பயணத்தை, வங்காள விரிகுடாவில் முடித்துக்கொள்கிறாள் கங்கை. கங்கோத்ரி தொடங்கி தேவப்ரயாகை ,ஹரித்வார், வாரணாசி, ப்ரயாக்ராஜ்,  கங்காசாகர் என்கிற புனிதஸ்தலங்கள் கங்கையின் பாதையில் தான் இருக்கின்றன. கங்கையின் நீர், பாவங்களை போக்க வல்லது. மோட்சத்திற்கு கூட்டிச்செல்லும் வல்லமை பெற்றது. இந்தியாவில் உத்தரகண்ட் , உத்தரப்பிரதேசம், பீகார், ஜார்கண்ட், மேற்கு வங்கம் ஆகிய  ஐந்து மாநிலங்களில் பிரதான கங்கை பாய்கிறாள். இந்தியாவின் மிகப்பெரிய நதிப் படுகையாகவும், உலகின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட ஆற்றுப்படுகையாகவும், பதினோறு மாநிலங்களை தன் விரிந்த படுகையில் உள்ளடக்கியபடி கங்கை ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறாள்.  சுமார் 600 மில்லியன் இந்திய மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு காரணமான தாயாக  விளங்குகிறாள்.  பல்லாயிரக்கணக்கான ஜீவராசிகள் கங்கையின் மடியில் வாழ்கின்றன. 

மனித கழிவுகள், தொழிற்சாலை கழிவுகள், மத சடங்குகள் செய்யப்படும் போது கொட்டப்படும் கழிவுகள் என்று ஒவ்வொரு நாளும் கங்கை மாசடைந்து கொண்டு இருக்கிறாள். கங்கையை மட்டுமே உயிர் ஆதாரமாக கொண்டு வாழ்ந்து வரும் உயிரினங்கள், மக்கள் என அனைவரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாக வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. புனித கங்கையை மாசுபடாமல் பார்த்துக்கொள்ளும் கடமையும், பொறுப்பும் , நம்  ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டு.இந்த பூமி செழிக்க, விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு பாய்ந்தோடி வந்த, நம் மண்ணின் தாயான கங்கையை பராமரிப்பது என்பது மிகவும் அவசியம்.  கங்கை நனைக்கும் புனிதஸ்தலங்களுக்கு செல்லும் பொழுது, நீரையும், மண்ணையும் மாசுபடுத்தாமலும் , குப்பைகளை இரைக்காமலும்,  பொறுப்புடன் நடந்து கொள்வது தான், இந்த மண்ணுக்கு கங்கையை கொண்டு வந்த பகீரதனுக்கு நாம் செலுத்தும் நன்றியாக இருக்க முடியும்  .  இந்த கதையை முழுமையாக படித்த உங்கள் அனைவருக்கும், தாய் கங்கையின் அருள் பரிபூரணமாக   கிடைக்க வேண்டும் என பிரார்த்தித்து  பாகீரதியை நிறைவு செய்கிறேன். 

நன்றியுடன் 

சண்முகப்ரியா  K சம்பத்குமார்  

Lord Shiva — Hindu scriptures describe Shiva as the Supreme Being without beginning or end, and also as the form of Rudra who emerged from the fiery wrath of Brahma. The word Shiva means auspiciousness. He bestows blessings upon all beings who worship him. He has the authority to destroy karma and guide souls toward liberation (moksha). He is the ocean of grace who grants happiness in both this world and the next, fulfilling the wishes of devotees.

He is compassionate and grants boons freely without discrimination between devas and asuras. Even the smallest act of devotion satisfies him. That is why Lord Shiva is lovingly called Bholenath — the innocent, easily pleased one.

According to the Vedas and Puranas, the five elements (Pancha Bhootas) and time itself are under his control. Therefore, water — one of the five elements — and the power to control it belong to Lord Shiva. When Brahma granted Bhagiratha the boon of bringing the celestial Ganga to Earth, he explained that only Lord Shiva had the power to bear her force, and advised Bhagiratha to pray to him.

Bhagiratha then began intense penance to please Mahadeva. After a year of severe austerity, the compassionate Lord appeared before him. Bhagiratha prayed that the celestial Ganga be received in Shiva’s matted locks. Pleased by his pure intention, Shiva granted his request.

When Bhagiratha prayed to Ganga to descend, she flowed down toward Shiva. Like a vast ocean wave, Shiva spread his long matted hair and received the celestial Ganga. As she fell upon his head, he caught her within his locks and held her there. Because he bore Ganga on his head, Shiva came to be known as Gangadhara — the bearer of the Ganga.

From Shiva’s matted locks, the celestial Ganga emerged in seven streams:

• Toward the east as Hladini (Brahmaputra), Pavani, and Nalini
• Toward the west as Vaksu, Sita, and Sindhu
• The seventh stream flowed southward as Ganga

The southern stream followed Bhagiratha. It flowed down to the netherworld and touched the ashes of Bhagiratha’s ancestors, freeing them from the curse. All 60,000 of them attained heaven. Since the river followed Bhagiratha, she also came to be known as Bhagirathi.

Bhagiratha’s determination, perseverance, faith, and relentless effort are remembered as Bhagiratha Prayatna — an expression used even today to describe tireless effort toward achieving a noble goal.

The place where Ganga first touched Earth is the sacred Gangotri. From there, she flows through holy places such as Devprayag, Haridwar, Varanasi, Prayagraj, and Gangasagar, before merging into the Bay of Bengal.

The waters of the Ganga are believed to cleanse sins and lead souls toward liberation. The Ganga flows primarily through five Indian states — Uttarakhand, Uttar Pradesh, Bihar, Jharkhand, and West Bengal. She forms India’s largest river basin and the world’s most densely populated river basin, supporting about 600 million people. Countless living beings depend on her for survival.

However, the Ganga is increasingly polluted due to human waste, industrial discharge, and waste from religious practices. This pollution threatens both people and the countless species that depend on her. It is the responsibility of each one of us to protect the sacred Ganga from pollution.

To keep the Earth prosperous, we must preserve Mother Ganga, who descended from the heavens to nourish the land. When visiting sacred places along her banks, we should act responsibly — avoiding pollution, not littering, and respecting nature. This would be our way of expressing gratitude to Bhagiratha, who brought the Ganga to Earth.

I conclude this narrative with a prayer that Mother Ganga’s blessings be bestowed abundantly upon all who have read this story.

With gratitude,

Shanmugapriya K Sambathkumar